Blog

Liefde
Vooral in deze tijd zo hard nodig, liefde, maar soms zo lastig in te vullen nu met 1,5 meter afstand……. Gisteren zijn we een patatje wezen eten bij de Spikke in Heerde, zaten met Saartje aan een tafeltje vlak bij de hertjes. Een meisje van rond de 2 jaar ziet Saartje, begint te glunderen en loopt voorzichtig op Saartje af. Saartje is dol op kinderen en kwispelt er dan ook vrolijk op los. Voorzichtig steekt ze haar arm naar Saartje uit en geeft een korte voorzichtige aai over haar bol. Vervolgens rent ze weer naar moeder die netjes afstand houdt. Telkens komt ze weer naar Saartje toe, glundert en glimlacht naar ons, geeft Saartje een aai en terwijl ze dit doet zegt ze ‘aai’. Moeder wil door maar nee hoor, het meisje is nog niet zover, moeder heeft geduld totdat uiteindelijk de laatste aai is gegeven. Vervolgens kijkt ze naar Coreina met twee stralende ‘veel sprekende’ oogjes, zo’n 10 seconden lang onafgebroken, indringend, starend, contact makend, toen liep ze weer naar moeder, op afstand bij haar moeder zwaaide ze nog vrolijk lachend naar ons en zei ‘dag’. Hoe mooi was dit gebeuren, het contact!! Saartje straalt iets uit dat mensen aantrekt, kinderen maar ook volwassenen, ouderen, bijna iedereen die we tegenkomen maakt contact met Saartje waar we ook zijn, al is het met ‘kijk eens wat een leuk hondje’. Maar het liefst geven ze Saartje even een aai over haar bol. En tja Saartje vindt het maar wat leuk allemaal. Onze Duitse buurman op de camping afgelopen vakantie in Traben ging zelfs tegenover Saartje op de grond liggen om contact te maken met Saartje….. Als we allemaal deze ‘open, uitnodigende uitstraling’ zouden hebben zoals Saartje, hoe mooi zou de wereld dan zijn…… Niet dat iedereen tegen mij hoeft te zeggen, ‘kijk ééns wat een leuke man’, of mij een aai over de bol willen geven….. 🤪 – Roland

Doe alsjeblieft eens even normaal!! Kinderen…… ADHD?
Het was echt al heel lang geleden, een avondje uit! Gisteren was het zover, eerst samen met vrouw lief uit eten geweest bij een bekende hotelketen in Zwolle, daarna naar een 4DX film. Nu dat laatste moet je echt ééns meemaken, je wordt werkelijk alle kanten opgeschud tijdens de film door de eerst zo rustig en comfortabele uitziende stoel. Daar vallen de andere 19 effecten als water, geur en dies meer bij
in het niet. Het zorgde bij mij voor een soort van losschudden van alle spanning met als gevolg dubbel liggen van het lachen. Een mega goede therapie zou ik zo zeggen! Maar goed dit alles even terzijde.
In het restaurant van de eerder genoemde hotelketen zat tegenover ons een meisje met haar ouders, zo’n 6 jaar oud. Tussen ons en het meisje zat een soort van opengewerkt scherm, we konden haar goed zien zitten…….. Alhoewel zitten? We zagen vooral twee beentjes voorzien van een grijze maillot en twee voetjes zonder schoenen die half door het tussenscherm werden geduwd. Het meisje lag heerlijk op de bank waar zij zat…. Af en toe kwam haar gezichtje tevoorschijn, met wat moeite kon ze aan de zijkant van het scherm zichzelf naar ons toe wurmen, ze keek me dan aan en straalde, glunderde zo van “zie
je mij’. Ik zeg genieten! Menig ouder zou het kind corrigeren, want dat doe je toch niet in een restaurant…… Waar zitten je oren zouden menig ouder zeggen, of…. ‘als je nu niet luistert ga je thuis gelijk naar bed’!! Meestal zijn dit soort pogingen tevergeefs, hoe frustrerend ook. Met een beetje pech lopen dit soort kindertjes zelfs de kans een stempeltje te krijgen met als opdruk: ‘ADHD’. Gelukkig gebeurde dit alles gisteren niet, de ouders lieten het meisje gaan, zeiden er niets van, keken niet op
of onder, ook niet als ze achter vader langs bonjourde, vader half weg duwend. Geen geïrriteerde blik, niets van dat al. Ouders genoten, het meisje genoot en met pakweg een uur vertrokken ze weer, als
blij gezin! Hoe mooi is dat! Ik miste zelfs het meisje toen ze weg was, niet omdat ze zo aanwezig was….. of misschien juist wel omdat ze zo aanwezig was, het is maar net hoe je het interpreteert! Ik miste de voetjes, het stralende gezichtje, haar spontane aanwezigheid. Zo puur kind zijn, mogen zijn, hoe mooi
is dat! Waardeer het, geniet ervan, laat gaan! Deze kinderen zijn goud waard! Ja maar hoor ik ouders vaak zeggen………. Indammen heeft geen zin, jij ongelukkig, kind ongelukkig, allemaal ongelukkig.
Dus, dat……! 😉 Roland

Herfst in het opvoeden
Het is herfst, de bladeren aan de bomen verkleuren, de meest mooie kleurencombinaties ontstaan er. Kastanjes en eikels vallen van de bomen. Toen ik kind was kon je je bijna geen groter feest bedenken dan op woensdagmiddag het bos in tijdens de herfst, plastic tas mee, verzamelen maar, wat een schatten.

Nu is de herfst nog steeds een mooie tijd maar wel met een dubbel gevoel, de winter komt
er aan, bomen worden kaal, minder zonlicht, kouder…. Soms bekruipt me het gevoel de winter te willen ontvluchten, naar een land te gaan waar wel de zon is, waar de bladeren nog aan de bomen hangen. Maar als je er goed over nadenkt is de herfst/winter een prachtige tijd, een voorbereiding op het voorjaar, wanneer alles weer gaat groeien en bloeien, groter, mooier dan ooit te voren.

Opvoeden kent ook zijn jaargetijden, we kunnen enorm genieten als onze kinderen groeien en bloeien! Maar…. soms is het herfst, lijkt het net of onze kinderen alles laten vallen wat we ze geleerd hebben.
Het stralende kind lijkt soms te zijn verdwenen, de liefde lijkt soms te zijn bevroren.  Wat doen we nu als ouders, dwingen we de zomer af in ons kind, vluchten we?  Worden we……. Of zien we het als een periode die erbij hoort, die nodig is om weer verder uit te lopen. Wat doen wij in de winter?
Kaarsje aan, warme chocolademelk, warm dekentje over ons heen precies zo komen wij de winter
door, we maken er het beste van.

Dit heeft een kind ook nodig als het in zijn of haar herfst/winterperiode zit, warmte, liefde, warme chocolademelk. Maar hoe vaak gaat dit mis, dwingen we de zomer in het kind af, en geeft ons kind deze zomer niet, dan krijgt het kind van alles voorgeschoteld, totaal tegenstrijdig aan wat het nodig heeft op dat moment. U begrijpt vast dat dit niet gaat werken, het wordt er alleen maar donkerder door.
Maak wat van deze periode, met warmte, begrip is het des te sneller weer voorjaar, en zal uw kind
weer volop bloeien, en kunt u genieten van al dat moois wat een kind ons geeft! Succes met overwinteren! – Roland

Van de fiets gevallen of…..
Ik loop naar deHerfst in het opvoeden
Het is herfst, de bladeren aan de bomen verkleuren, de meest mooie kleurencombinaties ontstaan er. Kastanjes en eikels vallen van de bomen. Toen ik kind was kon je je bijna geen groter feest bedenken dan op woensdagmiddag het bos in tijdens de herfst, plastic tas mee, verzamelen maar, wat een schatten. Nu is de herfst nog steeds een mooie tijd maar wel met een dubbel gevoel, de winter komt er aan, bomen worden kaal, minder zonlicht, kouder…. Soms bekruipt me het gevoel de winter te willen ontvluchten, naar een land te gaan waar wel de zon is, waar de bladeren nog aan de bomen hangen. Maar als je er goed over nadenkt is de herfst/winter een prachtige tijd, een voorbereiding op het voorjaar, wanneer alles weer gaat groeien en bloeien, groter, mooier dan ooit te voren. Opvoeden kent ook zijn jaargetijden, we kunnen enorm genieten als onze kinderen groeien en bloeien! Maar…. soms is het herfst, lijkt het net of onze kinderen alles laten vallen wat we ze geleerd hebben. Het stralende kind lijkt soms te zijn verdwenen, de liefde lijkt soms te zijn bevroren. Wat doen we nu als ouders, dwingen we de zomer af in ons kind, vluchten we? Worden we……. Of zien we het als een periode die erbij hoort, die nodig is om weer verder uit te lopen. Wat doen wij in de winter? Kaarsje aan, warme chocolademelk, warm dekentje over ons heen, precies zo komen wij de winter door, we maken er het beste van. Dit heeft een kind ook nodig als het in zijn of haar herfst/winterperiode zit, warmte, liefde, warme chocolademelk. Maar hoe vaak gaat dit mis, dwingen we de zomer in het kind af, en geeft ons kind deze zomer niet, dan krijgt het kind van alles voorgeschoteld, totaal tegenstrijdig aan wat het nodig heeft op dat moment. U begrijpt vast dat dit niet gaat werken, het wordt er alleen maar donkerder door. Maak wat van deze periode, met warmte, begrip is het des te sneller weer voorjaar, en zal uw kind weer volop bloeien, en kunt u genieten van al dat moois wat een kind ons geeft! Succes met overwinteren! – Roland om een meisje op te halen voor therapie, ze zit op het kleine rode bankje bij het raam, maar in tegenstelling tot anders dit keer met een teneergeslagen blik. Ik kijk haar aan, zij naar mij maar zonder de twinkeling in haar ogen die ze anders wel heeft. Ga je mee vraag ik. Langzaam staat ze op en loopt rustig naar mij toe. Moeder zegt dat ze de hele week al niet lekker in haar vel zit. We lopen samen zonder iets te zeggen naar de therapieruimte en gaan zitten. Om maar met de deur in huis te vallen zeg ik: Je voelt je niet fijn? Na een korte stilte zegt ze, ik ben gisteren van mijn fiets gevallen. Ze laat een aantal schaafwonden zien. Het was een nieuwe fiets…. We hebben het even over het gebeurde, het meisje oogt alweer veel vrolijker. Kinderen zeggen vaak niet gelijk waar het omgaat, zo ook dit meisje, hoe vervelend ook dat ze van haar fiets was gevallen, er was meer. Maar vertel eens zeg ik, je zat toch al de hele week niet lekker in je vel? De juf doet zo boos, en dan krijg ik een vol hoofd. Na wat praten blijkt dat het een drukke klas is, dat ze ‘s avonds op bed ligt en niet kan slapen omdat ze ligt na te denken, wat kan ik er toch aan doen…. Maar ik kan er niets aan doen zegt ze radeloos. Ze is bang haar werk niet op tijd af te krijgen, en dat de juf dan heel boos wordt, dit was al eens gebeurd, weliswaar niet op het meisje alleen gericht maar op de hele klas. Hoe lastig, hoe vervelend …… Vooral omdat een te drukke klas voor zoveel prikkels zorgt bij dit meisje, en dat haar systeempje deze prikkels weer kwijt wil, hoe? Door ‘druk’ te gaan doen, de energie / prikkels moeten er weer uit, maar in een al te drukke klas is hier meestal geen ruimte voor…..HELP! Gelukkig is door ons gesprek het energieke en haar enthousiasme weer helemaal terug, wat een genieten om dit te zien! Geleerd hebbende hoe met overprikkeling om te gaan gaat ze de nieuwe week straks in, maar het is slechts een pleister….. Eigenlijk zou dit bij de bron aangepakt moeten worden, kleinere groepen, ruimte voor beweging, zingen, dansen, springen, ruimte voor enthousiasme en het reguleren van energie, overprikkeling kwijt te kunnen. Met kleinere klassen en alles wat hieraan ten voordele is wordt het gelijk weer aantrekkelijker om als leerkracht aan het werk te gaan in het basisonderwijs, en zijn we een heel eind op de goede weg lijkt mij zo! Roland